ما تمام این مدت راه رو اشتباه میرفتیم. در حالی که دنیا با چالش تغییر انرژی دست و پنجه نرم میکنه، معلوم شده که اقیانوس یه راه حل تقریباً آماده برامون داره. و نه، این دفعه حرف فقط سر ساختن توربینهای بادی بیشتر تو دریا نیست.
طبق یه تحلیل خیلی بزرگ که دانشگاه استرثکلاید اسکاتلند روی بیشتر از ۳۰۰۰ تا تحقیق انجام داده، فقط ۲ درصد از پتانسیل دستنخوردهی اقیانوس، مخصوصاً جریانهای آبی و انرژی خورشیدی روی دریا، برای رسیدن به اهداف آب و هوایی پاریس تو کل دنیا کافیه.
محققها توی مطالعهشون بیشتر به جاهایی مثل ساحل شرقی آرژانتین، بخشهایی از شمال استرالیا و دریای اُخُتسک اشاره میکنن که میشه از جریانهای اقیانوسی کلی انرژی گرفت. تو این مناطق تقریباً هیچ تحقیقی انجام نشده، در حالی که پتانسیل انرژیشون فوقالعاده زیاده. منبع دستنخوردهی دوم طبق این تحقیق، انرژی خورشیدی روی دریاست.
پتانسیلش واقعاً سرسامآوره
پتانسیلش واقعاً سرسامآوره. طبق این تحقیق، فقط ۲ درصد از انرژی موجود تو جریانهای آبی و خورشیدی روی دریا، برای تأمین برق تمام خونههای اروپا کافیه. اگه از همین بخش کوچیک اقیانوس هوشمندانه استفاده کنیم، کل دنیا میتونه تو ۶۸ سال آینده کاملاً کربن خنثی بشه.
آیا این یعنی توربینهای بادی دریایی دیگه به درد نمیخورن؟ البته که نه. محققها بیشتر به یه رویکرد ترکیبی (هیبریدی) اعتقاد دارن. مثلاً یه سکوی دریایی رو تصور کنین که بالاش پنل خورشیدی داره، کنارش توربین بادی و زیر آب هم توربینهایی که از جریان آب انرژی میگیرن. اینجور ترکیبها میتونن بازدهی در هر متر مربع رو تا ۲۰۰ درصد بیشتر کنن.
تکنولوژیش هنوز آماده نیست
اما بیایید رو راست باشیم: از حرف تا عمل هنوز خیلی راهه. انرژی اقیانوسی با چالشهای خیلی بزرگی روبروئه. دریا یه محیط فوقالعاده خشنه: آب شور، طوفان و خوردگی، نگهداری و تعمیرات رو گرون و پیچیده میکنن.
علاوه بر این، خیلی از این تکنولوژیها هنوز تو مراحل اولیهشون هستن. در حالی که ما دهها ساله داریم توربین بادی تو دریا میسازیم، توربینهای زیرآبی برای جریانها و پارکهای خورشیدی شناور هنوز در مرحله آزمایشی هستن. پس سوال اینه که آیا میتونیم به اندازه کافی سریع عمل کنیم تا از این منابع استفاده کنیم یا نه.